Niepubliczne Przedszkole Nr 1 im. Marii Konopnickiej

Spotkanie z panią mgr Barbarą Kędzią

Podczas spotkania z panią Barbarą Kędzią Rodzice mogli dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o rozwoju dziecka oraz zapoznać się z różnymi zabawami wspomagającymi rozwój intelektualny dziecka. Oto niektóre z nich.

 

Ćwiczenia skupiania uwagi w celu świadomego zapamiętywania i odtwarzania.

1. Odtwarzanie z pamięci sekwencji złożonych kolorowych klocków, kartoników z cyframi.
Polecenie: zamknij oczy, słuchaj a potem ułóż na swojej kartce:

•    czerwony, zielony, żółty
•    zielony, zielony, żółty
•    żółty, żółty, zielony, zielony, czerwony
•    jeden, dwa, trzy
•    jeden, jeden, dwa, dwa
•    jeden, trzy, trzy, jeden
•    itp.

2. Odwzorowywanie sekwencji złożonych z klocków w zabawie „Fotograf.” Dzieci mają za zadanie „sfotografować” układ klocków przygotowanych przez dorosłego i ułożyć na swojej kartce tak samo.

 

Rozwijanie dziecięcego liczenia.

1. Ustawiamy w szeregu kilkanaście klocków, dziecko liczy i ustala ile ich jest. Przestawiamy klocki np.: drugi z ósmym, ostatni z pierwszym, szósty z trzynastym. Pytamy: ile jest klocków? Musisz liczyć, czy wiesz bez liczenia? Proponujemy kilka podobnych zadań z innymi obiektami.

2. Na skakance przyczepiamy klamerki – po pięć w każdym kolorze, liczymy ile jest. Dziecko odpina tyle klamerek, ile pokazujemy na palcach. Zamieniamy się rolami. Tak długo kontynuujemy zabawę, aż wszystkie klamerki zostaną odpięte. Zabawę można toczyć z przypinaniem klamerek.
3. Zabawy z przeliczaniem przedmiotów po dwa, po pięć, po dziesięć.

 

Kilka praktycznych wskazówek dotyczących liczenia:

•    Każde dziecko uczy się liczyć w swoim tempie. Zamiast denerwować się, że dziecko nie potrafi szybko liczyć stwórzmy mu więcej okazji do liczenie i cierpliwie czekajmy.
•    Nie wyjaśniajmy słowami reguł związanych z liczeniem. Wyjaśnienie nie zastąpi osobistych doświadczeń.
•    Dziecku trzeba bardzo wielu doświadczeń z liczeniem. Oprócz ćwiczeń w przedszkolu powinno liczyć w różnych sytuacjach różne obiekty.
•    Nie ograniczajmy zakresu liczenia dziecka.
•    Gdy dziecko liczy, obdarzajmy je uwagą, podpowiadajmy i chwalmy uśmiechem.

 

4. Zabawa „ŻABY SKACZĄ DO STAWU.”

Pomoce: chodniczek liczbowy, kamyk „żaba”, kostka do gry, niebieski kartonik „staw.”
Przebieg:

•    żabę należy ustawić tuż przed pierwszą płytką chodniczka,
•    dziecko rzucając kostką wie, ile skoków może wykonać żaba (jedna kropka to jeden skok),
•    żaba skacze do stawu – dziecko liczy skoki przesuwając żabę o ilość wyrzuconych kropek,
•    na koniec żaba wskakuje do stawu – „plum!”

Zabawa ma charakter ściganki – każdy ma swoją żabę, kostkę i dąży do tego, aby jego żaba wcześniej wskoczyła do stawu.

 

5. Zabawa „WINDA” – zdobywanie doświadczeń w liczeniu, zrozumienie, że liczenie po 10 jest ułatwieniem.

Metr krawiecki to blok, który ma 150 pięter, klamerka do wieszania prania to „winda.” Gra polega na przemiennym pełnieniu funkcji windziarza i pasażera, który pragnie zatrzymać się np.: na 75 piętrze, a potem pojechać jeszcze o 10 pięter wyżej lub zjechać o 26 pięter niżej. Można także zatrzymywać się na piętrach nr 10, 20, 30, 40, 50, itp.

 

6. Zabawa „POLOWANIE NA TYGRYSA.”

Pomoce: chodniczek liczbowy, dwa papierowe paski, mały kartonik z literką t – tygrys lub mały obrazek z tygrysem.
Przebieg: dziecko „myśliwy” zakrywa oczy, druga osoba chowa tygrysa pod chodniczkiem liczbowym np.: pod liczbą 10. Dziecko „polując” na tygrysa typuje liczby, druga osoba informuje Czy jest za dużo, czy za mało np.: jeśli myśliwy zapyta, „czy tygrys jest pod liczbą 16?”, należy odpowiedzieć „za dużo”, a zatem wszystkie liczby od 16 trzeba zasłonić paskiem. Gdy dziecko wytypuje np.: liczbę 7 zostaje poinformowane, że za mało, a zatem trzeba zasłonić mniejsze od 7, w ten sposób pole tygrysa zawęża się. Gdy wreszcie uda się wytypować odpowiednią liczbę dziecka mówi: „pif, paf, ustrzeliłem tygrysa.”

Układanie rytmów.

•  Każdy dostaje dwie łyżki do zupy. Stojąc tyłem do dziecka uderzamy łyżkami w różnym układzie rytmicznym (każdą sekwencję układu rytmicznego należy powtórzyć trzykrotnie). Dziecko słucha i dalej wystukuje. Zaczynamy od prostego rytmu, potem go komplikujemy:

– łyżka o łyżkę/ łyżka o łyżkę/ łyżka o łyżkę/ ….,
– łyżka o stół, łyżka o łyżkę/ łyżka o stół, łyżka o łyżkę/ łyżka o stół, łyżka o łyżkę/…,
– łyżka o stół, łyżka o stół, łyżka o kolana/….,
– itp.

•  Układamy sztućce:

– łyżka, nóż/ łyżka, nóż/ łyżka, nóż/… dziecko układa dalej,
– łyżka, widelec, nóż/ łyżka, widelec, nóż/ łyżka, widelec, nóż/…
– itd.
•    Dziecko odwraca się, dorosły chowa jeden element z szeregu, zadaniem dziecka jest uzupełnić lukę.
•    Do układania rytmów można wykorzystać: kolorowe klocki, kolorowe paski do układania płotków.

Zabawy na wnioskowanie o stałości liczny elementów w zbiorze.

Pomoce: kartoniki w dwóch kolorach tej samej ilości np.: 8 czerwonych i  8 zielonych.

•    ustalamy, czy czerwonych i zielonych jest tyle samo,
•    czerwone układamy w szeregu, zielone w rzędzie,
•    czerwone układamy w prostokąt, zielonych nie ruszamy,
•    z zielonych układamy piramidkę, czerwonych nie ruszamy,
•    z czerwonych układamy koło, zielone są w małej gromadce,
•    itp.

Po każdej zmianie pytamy dziecko czy kartoników czerwonych i zielonych jest tyle samo. Pozwalamy dziecku liczyć, ustawiać w pary, na pewno nie odpowiadamy za nie, a czekamy na samodzielne wnioski. Do zabawy można wykorzystać nakrętki, guziki, itp.

Zabawy na wnioskowanie o stałości długości.

Dziecko i dorosły mają po dwa równe paski w dwóch kolorach, mierzą, czy paski są równe przykładając do siebie.

•    Dziecko jeden pasek składa w harmonijkę i zastanawia się czy paski są nadal równe, może ponownie rozłożyć i je zmierzyć.
•    Dorosły zwija pasek w ślimaka i pyta, czy pasek zwinięty i pasek prosty są tej samej długości. Może sprawdzić rozprostowując zwinięty pasek.

Podobne zabawy można prowadzić ze sznurkiem, wiążąc jeden w kokardkę, wstążeczkami, itp.

Wierszyki z pokazywaniem, zabawy paluszkowe, masażyki.

 

1. „IDĄ SŁONIE” (wszystkie ruchu wykonujemy na plecach dziecka, od góry do dołu)

Idą słonie (kładziemy za zmianę całe dłonie),
potem konie (kładziemy na zmianę piąstki).
Panieneczki na szpileczkach (uderzamy lekko palcami wskazującymi),
z gryzącymi pieseczkami (lekko podszczypujemy dziecko po plecach.)
Świeci słońce (dłonią zataczamy kółka),
płynie rzeczka (rysujemy linię),
pada deszczyk (wszystkimi palcami lekko pukamy).
Czujesz dreszczyk? (łaskoczemy delikatnie najlepiej po karku).

 

2. „OSA” (pokazujemy dziecku poszczególne części ciała jak mówi wierszyk)

Lata osa koło nosa.
Lata mucha koło ucha.
Lata bąk koło rąk.
Lecą ważki koło paszki.
Lata pszczoła koło czoła.
Lata mucha koło brzucha.
Lecą muszki koło nóżki.
Biegną mrówki koło główki.
Pełznie gąsieniczka dokoła policzka.

 

3. „ABY BYŁO NAM WESOŁO” (podczas tej zabawy pokazujemy to o czym mowa w wierszyku i wstawiamy imię dziecka)

Aby było nam wesoło, malujemy swoje czoło.
Raz i dwa, raz i dwa, ładne czoło Stasio ma!
Teraz oczy, pod oczami i pod nosem, pod wargami.
Język w górę, raz i dwa, ładny język Stasio ma.
Uśmiech – ryjek, uśmiech – ryjek, zaraz buzia się ożywi.
Raz i dwa, raz i dwa ładną buzię Stasio ma!
Pogładź główkę, tylko swoją, brodę, nosek oraz czoło.
Poszczyp teraz swoją twarz, popatrz na mnie, czy mnie znasz?
Powiedz: tata, mam, lala, zanuć lali: la, la, la, la.
Otwórz buzię, zamknij ładnie, bo Ci mucha w gardło wpadnie!
W buzi język i ząbeczki, tam wpadają cukiereczki!
Otwórz buzię, zamknij oczy! Zaraz tam cukierek wskoczy!
Raz i dwa, raz i trzy! Czy to Stasiu jesteś Ty?

 

4. „KRASNOLUDKI”

Były sobie cztery krasnoludki (pokazujemy cztery palce).
Jeden duży, a drugi malutki (na dużego podnosimy rękę w górę, na małego rękę w dół).
Trzeci leciutki jak skrzydła motylka (łapiemy się rękami za ramiona i wymachujemy).
Czwarty chudy jak szpilka (pokazujemy najmniejszy palec dłoni).

Poszły do lasu cztery krasnoludki (maszerujemy).
Jeden duży, a drugi malutki (na dużego podnosimy rękę w górę, na małego rękę w dół).
Trzeci leciutki jak skrzydła motylka (łapiemy się rękami za ramiona i wymachujemy).
Czwarty chudy jak szpilka (pokazujemy najmniejszy palec dłoni).

Zobaczyły wilka cztery krasnoludki (robimy „lornetki” z dłoni).
Jeden duży, a drugi malutki (na dużego podnosimy rękę w górę, na małego rękę w dół).
Trzeci leciutki jak skrzydła motylka (łapiemy się rękami za ramiona i wymachujemy).
Czwarty chudy jak szpilka (pokazujemy najmniejszy palec dłoni).

Uciekają z lasu cztery krasnoludki (biegamy w miejscu).
Jeden duży, a drugi malutki (na dużego podnosimy rękę w górę, na małego rękę w dół).
Trzeci leciutki jak skrzydła motylka (łapiemy się rękami za ramiona i wymachujemy).
Czwarty chudy jak szpilka (pokazujemy najmniejszy palec dłoni).

 

5. „WYLICZANKA” (w miejsce kropek wstawiamy imię dziecka, pokazujemy to o czym mówi wierszyk)

To są …. rączki, to są …. nóżki.
To są ….. buciki, a to fartuszki.
To oko, to ucho, to nosek, to minka.
To zaś są rajstopki, a to jest czuprynka.
Tak się ….. wita, tak się ….. kłania.
To jest ….. uśmiech, a to cała ……!

 

6. „PALUSZEK”

Tu paluszek, tam paluszek (chwytamy dziecko za kolejne paluszki).
A tu czysty mam fartuszek (pokazujemy na fartuszek).
Tu jest rączka, a tu druga (chwytamy dziecko za każdą rączkę kolejno).
A tu oczko do mnie mruga (pokazujemy na oczko dziecka).
Tu jest czoło (pokazujemy czoło dziecka).
Tu są włosy (i włosy).
Wszyscy mamy czyste nosy (pokazujemy nosek).
To są rączki do klaskania (klaszczemy rączkami malca).
A tu nóżki do tupania (i tupiemy nóżkami).

 

7. „KROKODYL” (zabawę powtarzamy w coraz większym tempie)

Tam w Afryce rzeka Nil (pokazujemy palcem długą linię).
W niej krokodyl (kłapiemy wyprostowanymi i wyciągniętymi przed siebie dłońmi udając paszczę krokodyla)
mały żył (pokazujemy coś małego dłońmi).
Z tatą krokodylem (rozszerzamy dłonie pokazując olbrzymiego krokodyla)
pływał sobie Nilem (pokazujemy ruch płynącej ryby)
i śpiewali tak:
Tam w Afryce…

 

8. „TANIEC PINGWINA”

Mam dwa bilety (pokazujemy dwa palce).
Idę do kina (maszerujemy).
W drodze do kina (nadal maszerujemy).
Coś mnie wygina (wyginamy się).
To nowy taniec (ruszamy się na boki).
Małego pingwina (obracamy się złączonymi nogami, ręce przyklejamy do nów z wystawionymi dłońmi na zewnątrz – tak jak pingwin).

Wydarzenia